spis:

   Kościół par. p.w. św. Jana Chrzciciela zbud. prawdopodobnie w pierwszej poł. XVI w. W l. 1580-1628 protestancki, od 1651 r. ponownie katolicki, być może wtedy przebudowany.

Jest świątynią zrębową, orientowaną z podwaliną na dębowych balach (jedyne takie zachowane w tej okolicy rozwiązanie). Posiada zamknięte prosto prezbiterium i szerszą od prezbiterium prostokątną, niemal kwadratową nawę, która podobnie jak prezbiterium przykryta jest siodłowym dachem. Do północnej strony prezbiterum przylega zakrystia o takiej samej jak prezbiterium długości. Obiekt otoczony sobotami (poza zakrystią) wspartymi słupami z zastrzałami. Na dachu nawy sześcioboczna wieża na sygnaturkę z pokrytą blachą barokową latarnią. Wieża na osi, kwadratowa z barokowym zwieńczeniem obitym blachą. Ściany korpusu oszalowane deskami, dachy, soboty i ściany wieży pobite gontem.

Wewnątrz drewniana, wsparta na czterech słupach empora (chór) z organami z XVII w.. Tęcza zamknięta spłaszczonym segmentowym łukiem. Ołtarz główny jest barokowy, pochodzi z XVII w., w 1870 r. odnowiony został przez malarza z Kęt - Karola Stankiewicza. W ołtarzu głównym m.in.: rzeźby aniołów i śś Piotra i Pawła, obraz Matki Boskiej z Dzieciątkiem z XVII w., obraz św. Jana Crzciciela z XIX w. oraz - w zwieńczeniu - obraz Koronacji Matki Boskiej z XIX w. W ołtarzach bocznych z XVII w. m.in.: rzeźby śś Cecylii i Barbary, obraz Śmieć św. Józefa z XIX w., obraz w zwieńczeniu św. Helena (ołtarz po lewej str.), obraz św. Floriana, rzeźba św. Karola Boromeusza (ołtarz prawy). Ponadto wyposażenie kościoła stanowią m.in.: obrazy - z XVIII i XIX w., feretron ludowo-barokowy, rzeźby barokowe i barokowo-ludowe, monstrancja barokowa, lichtarze oraz kropielnica kamienna ustawiona na drewnianej podstawie z XVIII w.

   Kościół otoczony jest cmentarzem i starymi drzewami.
    Jego ogrodzenie stanowi drewniany parkan z dwiema murowanymi bramkami (na jednej wyryty rok 1845) z półkoliście zamkniętymi sklepieniami. Na jednym z murowanych filarów ogrodzenia obraz ludowy - Pieta.
   Obok kościółka mały parking z kamiennym krzyżem, zap. z XIX w., plebania i droga, za którą figura św. Jana Nepomucena z XVIII w.(?)

   Grzawa to przyjemna krajobrazowo miejscowość zamieszkana przez 463 osoby (2005 r.) położona w gm. Miedźna w pow. pszczyńskim, wzdłuż ślepej drogi prowadzącej w kierunku Wisły (do samej rzeki dostać można się tylko polnymi ścieżkami) z obowiązkowym w tej okolicy bocianim gniazdem, z alejami drzew i polami uprawnymi.
   Data powstania Grzawy nie jest znana, przypuszczalnie nastąpiło to w XIII w., a jej nazwa pochodzi od określenia koloru wody (wcześniejsza nazwa wsi, przed przeinaczeniami, to m.in. Rdzawa). W XVI w. istniał tu młyn wodny, a od XVIII karczma, użytkowana w pewnym okresie czasu w XIX w. przez Żydów (obiekt istnieje do dziś).

♦ stare domy z XIX w.;
♦ krajobrazowe nadwiślańskie pola, łąki, zagajniki oraz sama rzeka Wisła z bujną roślinnością nad jej brzegami;
♦ Pszczyna.

♦ Drewniany wiatrak z 1821 r. przeniesiony do Górnośląskiego Parku Etnograficznego w Chorzowie w 1965 r.

Na rowerze:
♦ drogą kraj. nr 933 z Pszczyny - do Ćwiklic z poboczem, później niestety bez, na skrzyżowaniu w gminie Miedźna (patrz galeria) zjechać należy w prawo;
♦ przez Miedźną.
Komunikacją publiczną:
♦ busami lub autobusami PKS z Pszczyny do skrzyżowania w Miedźnej, z którego pieszo - kilka km.
♦ Samochodem:
♦ drogą kraj. 933 Pszczyna - Oświęcim, skręcić na światłach.

Gastronomia i noclegi: w Pszczynie. W Grzawie nie ma obiektów gastronomicznych i noclegowych.

♦ Strona gminy; ♦ strona powiatu.

♦ Miedźna; ♦ Góra; ♦ Ćwiklice; ♦ Pszczyna (skansen); ♦ Łąka; ♦ Bieruń Stary.

♦ Informacje parafii; ♦ "Katalog zabytków sztuki w Polsce" pod red. Izabeli Rejduch-Samkowej i Jana Samka; Warszawa 1961 r.